Teodosije. Žitije sv. Save
Sveti Sava u narodnoj tradiciji
U srpskoj narodnoj tradiciji lik svetog Save zauzima izuzetno mesto. Po rečima Veselina Čajkanovića, u liku svetog Save u pojedinim delima narodne književnosti mogu se videti elementi starog prethrišćanskog verovanja. Takve legende ni u kom slučaju ne odražavaju istinitu životnu delatnost svetog Save.
Područje na kome su zabeležene legende o svetom Savi i na kom se sreću toponimi nazvani po njemu izuzetno je široko. Ivan Božić navodi da je ishodište i žarište predanja o svetom Savi bilo na području Hercegovine i Crne Gore i da se ono širilo naporedo sa seobama.
Veoma je teško utvrditi i hronološki odrediti terotorijalno poreklo pojedinih pesama i priča o svetom Savi. One najranije iz 13. i 14. veka neposredno se oslanjaju na pisane tekstove o svetom Savi i na njihove likovne obrade[76]. Već u drugom sloju narodnih predanja nastalih u 15. i 16. veku, nastaju pesme i priče sa najraznovrsnijim motivima.
Ovaj proces se nastavio tokom 17. veka da bi u 18. i 19. veku Sava pre svega bio vezivan za prosvetiteljsku delatnost. Tokom vremena u ovim delima Savin lik ima vrlo malo veze sa istorijskim Savom. Zabeleženo je da učenici u Kragujevcu 1828. ili 1829. godine nisu znali ko je u stvari bio sveti Sava. Nastavak na sledecoj strani.
