Zbog vere u Hrista Gospoda mnogo istjazavan od nečestivog sudije. Najzad pomisli sudija da mu se naruga i da ga silom okolnosti primora da prinese žrtvu idolima, zbog čega uvede ga u hram idolski, i stavi mu oganj na dlan i tamjan na oganj misleći, da će mučenik morati zbog bola da baci oganj s tamjanom iz ruke pred idole, i da ih tako i nehotično okadi. No herojski vojnik Hristov držaše oganj na dlanu svome i bez pomisli da ga baci pred idole, sve dok prsti ne izgoreše i otpadoše i dok dlan ne pregore.
I tako sa ognjem padoše na zemlju i prsti mučenikovi. „Desnicu imaše jaču od ognja, govori sv. Vasilije Veliki…. jer ako plamen ruku i opali, ipak ruka držaše oganj kao pepeo.” A Zlatoust piše: „Gledali su s visine angeli, posmatrali arhangeli, scena je bila veličanstvena prevazilazeći u istini prirodu čovečju. Gle, ko ne bi poželeo videti čoveka, koji se podvizavao a nije osećao što je ljudima svojstveno, čoveka koji je sam bio i žrtvenikom, i žrtvom, i žrecom?” Kada mu sagori ruka, i telo celo starca Varlama sruši se na zemlju mrtvo, a duša mu ode u večni pokoj Gospoda Spasitelja. Postrada ovaj preslavni starac junak 304. god.
Beseda na današnji dan govori o proslavljenju Boga zbog Hrista Gospoda:
Slava Bogu! Slava Bogu u crkvi! Slava Mu zbog Hrista Isusa! Slava Mu u sve naraštaje! Slava Mu va vijek vijeka! Nikome ne priliči slava kao Bogu. Niti iko slavi Boga kao crkva Božja. Hristos je otkrovitelj Boga; otuda sva slava Bogu mora ići kroz Hrista Gospoda. Crkva će trajati kroz sve rodove i naraštaje do kraja vremena; crkva je najčistije telo Hristovo, ispunjeno silom, mudrošću i čudotvorstvom; otuda se slava Bogu diže iz crkve – iz svetinje Svetome, iz čistote Čistome. Bogu je najmilije slavoslovije iz crkve još i zbog toga što je u crkvi mnogo duša i mnogo glasova, pa ipak jednodušnost i jednoglasnost. Neka se niko, dakle, ne izdvaja iz opšteg slavljenja Boga; i neka niko i ne pomisli, da je njegovo slavljenje Boga, u odvojenosti i zasebnosti, bolje nego li slavljenje Boga u jedinstvu i u celini svih vernih. Nije istina, da se jedan član gubi u množini, te se njegov glas pred Bogom ne čuje.
