Žene ništa ne bi trebalo da boje u crveno da vuci ne bi klali stoku…
Srpska pravoslavna crkva sutra proslavlja Svetog Savu , kojim se obeležava uspomena na princa dinastije Nemanjića, srpskog prosvetitelja i prvog arhieposkopa.
Sveti Sava (svetovno ime Rastko, monaško ime Sava; rođen oko 1175. godine u Rasu, umro 14. januara 1236. u Trnovu, Bugarsko carstvo) je bio najmlađi sin srpskog velikog župana Stefana Nemanje, svetogorski monah, jeromonah i arhimandrit Studenice, prvi arhiepiskop autokefalne Srpske arhiepiskopije, diplomata, zakonodavac, književnik i hodočasnik. Široko se smatra jednom od najznačajnijih ličnosti srpske istorije, a Srpska pravoslavna crkva ga slavi kao sveca. Njegova ličnost je ostvarila veliki uticaj na srednjovekovno srpsko književno stvaralaštvo, a njegov kult se vekovima neguje u srpskom narodu.
Kada je došao do sedamnaeste godine uzrasta svoga, roditelji njegovi stadoše razmišljati da ga po zakonu ožene. A bogodani božastveni mladić uvek je u molitvi tražio kako i na koji način da pobegne od sveta i od svega da se oslobodi radi Boga. (…) [Jednog dana] dođoše k njegovim roditeljima neki inoci iz Svete gore Atona, da prime potrebnu pomoć svom siromaštvu. A desi se da je jedan od njih bio rodom Rus. Božanstveni mladić sakrivši ovoga nasamo, ispitivaše ga o Svetoj gori, pošto ga je najpre utvrdio zavetom da neće nikom otkriti njegovu tajnu. A ovaj mu ispriča sve po poretku pustinjačkom (…) A mladiću dok slušaše o inočkom životu i usrdnosti za Boga i njihovim dobrim zanimanjima, izvori suza izlivahu se kao reka iz očiju njegovih.
Sveti Sava u narodnoj tradiciji
U srpskoj narodnoj tradiciji lik svetog Save zauzima izuzetno mesto. Po rečima Veselina Čajkanovića, u liku svetog Save u pojedinim delima narodne književnosti mogu se videti elementi starog prethrišćanskog verovanja. Takve legende ni u kom slučaju ne odražavaju istinitu životnu delatnost svetog Save. Područje na kome su zabeležene legende o svetom Savi i na kom se sreću toponimi nazvani po njemu izuzetno je široko. Ivan Božić navodi da je ishodište i žarište predanja o svetom Savi bilo na području Hercegovine i Crne Gore i da se ono širilo naporedo sa seobama.
NASTAVAK NA SLEDEĆOJ STRANI…
